පුතුගෙන් මවට............

ලක්‌ මව රැකගන්න ගියත්
නුඹමයි පෙම්බර අම්මා
පෙර සේ නුඹ තුරුලෙ වෙලුනු
පොඩි පුතුමයි තවමත් මා
සටන් බිමේ මියැදුනාට
නුඹ කදුලක්‌ හෙලන්නෙපා......

හිනැහෙමි මම
එළිය වන්නට නුඹ ලොව
දනිමි අවසානයට
වියැකෙන බව
මා වතින් සිනහව
එහෙත් කම්නැත
දුටිමි ආලෝකමත් වූ
නුඹ වත...............

සඳු ...................

හන්තාන අඩවියට
පෑයු සඳ බලන්නට
ආයෙමත් මම ආවා
සේපාලි ගහ යටට
මාසයක් පුරාවට
සඳු නැතිව දුකින් සිටි
රන් පාට පොඩි තරුව
ලන්වෙලා සඳු ලඟට
නුඹ නොදුටු කොඳ කැකුලු
පීදෙනවා හැම රෑක
බලා සැඟවී යන්න
නුඹලාගෙ හිනාවත

සෙවණක්

නො එන මග යන විට
එක්වුනි මා සමග
හැරදමා යන විට
සියලු මිතුරන්
මිහිදන් විය මා සමග
එක් කරනට උරාගත් සාරය
යලි පොළොවටම
සැමදාම සැදු ලෙසට
සාදමින් මා හිසට
සෙවණක්

උගත්තෙමි................

උගත්තෙමි හිනැහෙන්න
අතැර සැම කම්කටොලු
උගත්තෙමි නොහෙලන්න
නෙතට ඉනු කඳුළු බිඳු
උගත්තෙමි හැර යන්න
කටු පඳුරු මඟ ඇසිරු
උගත්තෙමි ජයගන්න
ජීවිතය මා මිතුරු

යලිත් හිරු පායාවි

                                            යලිත් හිරු පායාවි

                                                      නැවුම් මල් පීදේවි

                                                      නටබුන් වු මතකයන්

                                                      සිත් තුලම මියැදේවි

                                                      රිදුනු සිත සනසවා

                                                      කඳුලු බිඳු පිසදමා

                                                     මුවග රැඳි සිනාමල්

                                                    යලිත් විකසිත වේවි

                                                    ගිනිවැදුනු ගිම්හානෙ

                                                    ඉතින් නිමවී යාවි

                                                    හැරදමා ඉගිල ගිය 

                                                    වසන්තය යලි ඒවි

                         

වැස්ස.....................

උසුල මහ දුක්
නොහැකි වුනුතැන
හෙලති කඳුලැලි
පොළව තෙමනට....................


නැවත හිනැහෙති
හැඩ බලන්නට
අලුත දලුලන
පැතුම් අහුරක.......................... 

අහිමි............................

      සිතුවෙමි.......
      නුඹ ගැනම
      බලාහිඳිමි.......
      අහිමිව යන හැටි
      සමුදුනිමි නුඹට.......
     මුව අරා සිනහව
     සඟවමි කඳුල.........
     දකිනට නුඹ සිනහව

මව්නි....................

සිත පිනන සිහිනයත්
නෙත සොයන සිතුවමත්
කන පිනන ගී හඬත්
නුඹම විය මව්නි මට

බලාපොරොත්තුව

ඉටුවූ විට සතුට
නොමැති වූ විට දුක
ගෙනදේවි නිමේෂයක
"බලාපොරොත්තුව"
සැලි සැලි දිදුලන
පහන් සිල වැනිමය
යලි යලිත් දළුලන
"බලාපොරොත්තුව"

කඳුල

සිත සසල විය මොහොතකට
කියනු කෙලෙසද නුඹහට
සඟවා ගතිමි සදහට
ඉඩ දුනිමි ගලනට කඳුලට

උකස් කල ජීවිතය

සින්න වෙන්නට ලඟයි
කොහොමද බේරෙන්නෙ
අතැර මගහැර යන්න හැදුවා
ඒත් "ණයකාරයා"
ගෙනෙන්නෙම මෙතැනට
අන්තිමේ මම හිතුවා
ඒ ණයෙන් බේරෙන්න
සින්නකර හරින්නට
මේ තරුණ ජීවිතය

.......................................

තෙලි තුඩින් රුව මවා
නුඹෙ සිතින් පන පෙවූ
ඒ සොඳුරු සිතුවමම
මා ලියූ කවිය විය

නොහැක මට හැර යන්න

නිල් අහස යට දිවිය
හැර යන්න ලංව ඇත
නොහැක මට හැර යන්න
තව වරක් දලු ලන්න
දිය පොදක් අද දෙන්න